Bł. ks. Józef Czempiel (+ 1942)

Urodził się 21 września 1883 roku w Józefce pod Piekarami Śl. Był synem drobnego kupca i górnika Piotra oraz Gabrieli z domu Opara.

Do szkoły ludowej uczęszczał w Józefce. Następnie uczył się w gimnazjum w Bytomiu, gdzie w marcu 1904 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W czasie studiów zaangażował się w działalność polskich towarzystw młodzieżowych. Był kolejno wiceprezesem, prezesem i sekretarzem Kółka Polskiego oraz członkiem Związku Młodzieży Polskiej „Zet” oraz organizacji polskich studentów „Swoi”.

Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1908 roku we Wrocławiu z rąk Księdza Kardynała Jerzego Koppa.

Jego pierwszą placówką wikariuszowską była parafia św. Józefa w Rudzie, gdzie ks. Czempiel rozwinął różnorodną działalność. Zgodnie z dekretem papieża Piusa X propagował częstą Komunię św., zachęcał do udziału w rekolekcjach zamkniętych. Głównym przedmiotem jego zainteresowania stał się jednak problem alkoholizmu. Ożywił w związku z tym istniejące Stowarzyszenie Wstrzemięźliwości oraz powołał do życia Stowarzyszenie Abstynentów. W Rudzie założył także jedną z pierwszych na Śląsku poradnię dla alkoholików i ich rodzin. Od maja 1915 roku dojeżdżał z posługą duszpasterską do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa we wsi Turze koło Raciborza. Ze względu na chorobę miejscowego proboszcza ks. Czempiel na rok został mianowany tam administratorem. W czerwcu 1916 roku był krótko wikariuszem w parafii św. Klemensa w Miedźnej. Stamtąd przeniesiono go jako wikariusza do parafii Trójcy Przenajświętszej w Wiśniczach. Na przełomie 1917 i 1918 roku przez kilka miesięcy administrował tą parafią. W marcu 1918 roku został wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła w Dziećmarowach. Na tej placówce popadł w konflikt ze swymi władzami zwierzchnimi na tle wprowadzenia języka polskiego do nauki przygotowawczej przez I spowiedzią i Komunią św. W styczniu 1919 roku został przeniesiony do parafii św. Bartłomieja w Kielczy i jednocześnie otrzymał nominację na lokalistę w Żędowicach. Tam wykazał się zdecydowaną działalnością o charakterze narodowym i społecznym. Był przewodniczącym gminnego Polskiego Komitetu Plebiscytowego, brał udział w działalności śpiewaczego Towarzystwa „Cecylia” i kółka teatralnego. Włączył się aktywnie w działalność Zjednoczenia Zawodowego Polskiego, organizował kursy języka polskiego i historii, założył w Żędowicach Towarzystwo Polek, działał także w ruchu społecznym. Jego polityczna i społeczna aktywność zwróciła uwagę niemieckich bojówek. Ich ponawiające się pogróżki spowodowały konieczność opuszczenia przez ks. Czempiela Żędowic. W czerwcu 1922 roku objął administrację parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hajdukach Wielkich. Rok później w kwietniu 1923 roku Administrator Apostolski Polskiego Śląska ks. August Hlond zatwierdził go tam oficjalnie na stanowisku proboszcza. W działalności duszpasterskiej, oprócz zwykłej posługi kapłańskiej, ks. Czempiel położył akcent na sprawy społeczno-kulturalne. Dzięki niemu zorganizowano komitet pomocy bezrobotnym, powstało kino oraz sklep, w którym sprzedawano książki i czasopisma religijne. Od 1929 roku wydawał „Wiadomości Parafialne” jako dodatek do „Gościa Niedzielnego”. W swej hajduckiej parafii opiekował się różnymi, polskimi i niemieckimi, organizacjami katolickimi; wśród nich m.in.: III Zakonem św. Franciszka z Asyżu, Katolickim Stowarzyszeniem Mężów, Bractwem Pocieszenia, Apostolstwem Modlitwy, Sodalicją Mariańską Pań, Panien i Młodzieńców, Bractwem Dusz Czyśćcowych, Katolickim Stowarzyszeniem Kobiet, III Zakonem Karmelitańskim, Krucjatą Eucharystyczną, Stowarzyszeniem św. Zyty, Dziełem Dziecięctwa Jezusowego, Bractwem Matek Chrześcijańskich, Katolickim Stowarzyszeniem Młodzieży Męskiej i Żeńskiej, Towarzystwem św. Wincentego a Paulo, Papieskim Dziełem Rozkrzewiania Wiary, Katolickim Kołem Abstynentów i Bractwem Komunii Wynagradzającej. Dzięki niemu powstała w Hajdukach nowa parafia i kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Największe zasługi położył w organizacji w ruchu trzeźwościowego i abstynenckiego. Wśród licznych form działalności na rzecz trzeźwości, które rozwijał ks. Czempiel w diecezji katowickiej, należy podkreślić coroczne Tygodnie propagandy Trzeźwości. Przy pomocy Stowarzyszeń Abstynenckich, skupionych w Zarządzie Diecezjalnym, prowadził działalność odczytową, organizował poradnie przeciwalkoholowe, urządzał wystawy trzeźwościowe. Wydał „Zbór pieśni przeciwalkoholowych, religijnych, narodowych i towarzyskich” oraz opublikował w formie krótkich artykułów kilka referatów wygłoszonych na różnych zjazdach trzeźwościowych. Był współzałożycielem Katolickiego Związku Abstynentów i prezesem Komitetu Wykonawczego Katowickiego. Zasiadał w zarządzie śląskiego okręgu Polskiej Ligi Przeciwalkoholowej i przyczynił się wydatnie do jej upowszechnienia w diecezji katowickiej. Był prezesem koła katowickiego Związku Księży Abstynentów i opiekunem wchodzącego w jego skład Koła Kleryków. Należał do Zarządu Głównego Związku Stowarzyszeń Katolików Abstynentów. Zasługi ks. Czempiela w pracy duszpasterskiej i na polu walki o trzeźwość ludu górnośląskiego zostały docenione godnościami kościelnymi i państwowymi. Ksiądz Biskup Arkadiusz Lisiecki mianował go radcą duchownym oraz członkiem komisji do spraw gospodarczych seminarium duchownego. W 1926 roku ks. Czempiel został mianowany wicedziekanem dekanatu królewsko-huckiego. Pięć lat później, po reorganizacji granic dekanatów w diecezji katowickiej, został wybrany dziekanem tegoż dekanatu. Był także wizytatorem nauki religii dla szkół powszechnych w Świętochłowicach i Kochłowicach. Za działalność społeczną otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W czasie II wojny światowej w kwietniu 1940 roku ks. Czempiel został aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Przez kilka miesięcy 1940 roku przebywał w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen, po czym powrócił do Dachau.

Ks. Józef Czempiel zginął prawdopodobnie 4 lub 5 maja 1942 roku. Odszedł do wieczności w 59 roku życia i w 34 roku kapłaństwa. Znalazł się w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej wyniesionych na ołtarze 13 czerwca 1999 roku w Warszawie przez papieża Jana Pawła II.

Zmarli kapłani Kościoła Katowickiego, ks. Edward Nalepa, Katowice 1999

Osoby

  1. Biskupi
  2. Kapłani
  3. Inne

next
prev

Multimedia

  1. Zdjęcia
  2. Filmy
  3. Nagrania

next
prev

Kandydaci na ołtarze

  1. Błogosławieni
  2. Słudzy Boży

next
prev

Biblioteka

  1. Rozporządzenia
  2. Wiadomości

next
prev